DE CHARME VAN JANINE KITZEN


Een musical moet betoveren, mensen meesle-pen. Daarin past alleen de overtreffende trap. Zonder overdrijving kan worden gesteld dat Janine Kitzen uit Kerkrade in alle opzichten aan deze kwalificatie voldoet. Gouden stem, dito uitstraling, een echte diva.

Parijs in het jaar 1881. In de diepe catacomben van de Parijse opera huist een geheimzinnig fantoom. Gevreesd door de mensen. De mach-tige mystieke gestalte verbergt zijn misvormde gezicht achter een masker. Het fantoom wordt verliefd op de mooie balletdanseres Christine. Die wordt door zijn toedoen een gevierde ster in de Parijse opera. Als door een magneet wordt het verliefde fantoom door Christine naar de bovenwereld getrokken. Het dwingt de jonge vrouw tot een dramatische keuze.

Ruim twee jaar speelde Janine Kitzen in het Pa-lladium Theater in Stuttgart de hoofdrol in 's werelds beroemdste musical. Ongekend ontroe-rend, fascinerend zelfs. De Zuid Duitse metro-pool lag zes avonden per week aan de voeten van een ontwapenend meisje uit Kerkrade. Pu-bliek en pers uiten zich in superlatieven over zang en acteertalent. Een mogelijke hoofdrol in de musical Mamma Mia liet Janine Kitzen min of meer bewust lopen. De Kerkraadse is toe aan een nieuw hoofdstuk.

JANINE KITZEN STAAT PAS AAN HET BEGIN "IK WIL MEER DAN ALLEEN ZINGEN"

Haar biografie leest als een spannend boek. Met tien jaar zong sopraan Janine Kitzen al haar eerste solo. Onder begeleiding van André Rieu. "Dat was nog bij het Maastrichts salonorkest. Hij zal het zichzelf wel niet meer herinneren", glimlacht ze. "André deed toen al van die gekke dingen op het podium. Hij gooide midden in het optreden plotseling een vaas kapot. Dat deed hij altijd. Maar wist ik veel, ik schrok me ka-pot", lacht de charmante Kerkraadse.

In 1996 vertolkte natuurtalent Janine Kitzen de rol van Bastienne in de Mozart opera "Bastian en Bastienne". Een jaar later volgde "Schweigt Stille, Plaudert Nicht", van J.S. Bach. In 1998 volgde de definitieve doorbraak. Kitzen won de hoofdprijs van het prestigieuze, rechtstreeks op de Tv uitgezonden, zangconcours "Una Voce Particolare". Als bonus mocht de Kerkraadse een workshop bij Marjon Lambriks in Zwitserland volgen. In hetzelfde jaar presenteerde Janine Kitzen als lid van het ensemble "Luxus" haar eerste Cd getiteld: "Luxus liebt Robert Stolz".

Kenners voorspelden Janine Kitzen, die in juni 2001 met lof haar studie solozang sopraan aan het conservatorium in Maastricht afrondde, een grote toekomst in de opera. Met het diploma docerend musicus en uitvoerend musicus op zak en het cijfer 9 als referentie lag voortzetting van de studie in de Operaklas ook min of meer voor de hand. Maar Kitzen koos tot onthutsing van haar leermeester Frans Kokkelmans voor een andere weg. "Alleen zingen is voor mij niet genoeg", verklaart ze haar move om zich breder te willen ontplooien. De opmerking typeert de persoon Janine Kitzen. Sprankelend, verfrissend, altijd in voor nieuwe initiatieven. "In het con-servatorium in Maastricht hing in 1999 een op-roep, waarin kandidaten voor een auditie voor "The Phantom" in Antwerpen werden gevraagd. Ik dacht hartstikke leuk! Ik ben er onbevangen naar toe gegaan en werd tot mijn verbazing prompt aangenomen als tweede bezetting voor Christine. Ik mocht die rol als invaller enkele keren spelen en was er meteen weg van. In die rol kan zoveel van mezelf leggen, romantiek, dramatiek, zingen, het was me écht op het lijf geschreven."

Dat vond ook producent Joop van den Ende. Hij zag en onderkende Kitzen's talenten in de rol van Ida, in de komische opera "Das Pensionat" en Kate Mc Gowan in de Titanic. Het betekende een belangrijk bruggetje naar het Palladium Theater, een van de Duitse podia van Van den Ende. Janine Kitzen die zich in Tilburg onder de vleugels van Edward Hoepelman had bekwaamd in musicalzang, drama, klassiek ballet, jazz, tap en streetdance, stond plotsklaps op een Euro-pees toppodium.

Ruim twee jaar vertolkte ze zes avonden per week de rol van Christine. Loodzwaar, letterlijk en figuurlijk. Met een zware pruik en kleding van ruim 20 kg op de tengere schouders, voortdu-rend tussen donkere en hele hoge noten zingen. En daarnaast ook nog een top acteren, mensen tot in de vezels raken. "Het was zwaar, maar ik had het voor geen goud willen missen. Die rol was zo ongelooflijk mooi."

Ongelooflijk mooi vonden ook publiek en pers de prestaties van Janine Kitzen. De Kerkraadse, die iedere avond voor gemiddeld 1.800 toeschouw-ers speelde, groeide in Duitsland uit tot een "big star". Fans stonden avond aan avond in de rij voor een handtekening. Janine, die nog regel-matig in tweede woonplaats Stuttgart op grote galaconcerten zingt, beziet haar status en hel-dendom nog steeds met grote verbaasde kin-derogen. Ondanks alle glamour en glitter is ze zichzelf gebleven.

"Voor mezelf heb ik nog lang niet het gevoel dat ik aan de top sta. Ik kan er dan ook maar moei-lijk aan wennen. Weet je succes is leuk, maar anderzijds brengt het ook beperkingen. Je hebt minder privacy, minder mogelijkheden om dingen te doen die je leuk vindt. Ik vind het gewoon leuk om even bij te kletsen en te shoppen met vrienden. Voor mij is deze periode van enkele weken thuis zijn bij pap en mam in Haanrade dan ook echt genieten." Pendelend tussen Stuttgart en Haanrade en Keulen waar ze stu-deert bezint Janine Kitzen zich op het vervolg van haar loopbaan. "Nog twee jaar de hoofdrol in een musical spelen zag ik even niet zitten. Daarom heb ik de musical Mamma Mia min of meer bewust aan me voorbij laten gaan. Ook al omdat de musical, hoe mooi ook, me toch niet zo aanspreekt als "The Phantom". Ik wil even ook wat anders. Wat? Geen idee. Weet je tot dusver is alles me min of meer komen aan-waaien."

Ondanks haar vechtlust en vastberadenheid om een carrière op te bouwen kent Kitzen ook twij-fels. "Ik cultiveer ze zelfs," glimlacht ze. "Twijfel is de basis van kunst. Alles is al eens gedaan in de klassieke en musicalwereld. Dus je moet ve-chten om zelfs één noot beter te doen dan de ander. Techniek vormt daarbij dé basis. Tech-niek helpt je om de afstand te verkleinen tussen je ideaal en dat wat je kunt realiseren."

Ton Reijnaerts - Weekend in Limburg
Zaterdag / zondagkrant voor Parkstad Limburg
25.09.2004



terug